bilinmez gözler var etrafta
duvarlarda çarpışan sözler.
Suskunluk delicesine etrafta.
Bir soluk, anlamadıkların.
Her şey bundan ibaretmiş meğer.
Kar yağmadı bu yıl.
Neden
bir keder salınıyor şehirde
kar değil keder yağdı çünkü bu yıl.
delicesine yağdı hem de, sen yoktun buralarda görmedin.
-
-
Bu yıl
Yanımda bir kız, dolaştık her yeri.
Geceleri dolaştık bir sürü garip yer.
Çok güzel de gözleri var.
Bir şeyler mi anlatıyor.
Bilinmez
yalnız
gözleri var etrafımda
Ve de
yağmur yağıyor her tarafa.
Bir elektrik devresine tutsak insanlık yanıp sönen devre ışıkları ile uyum içinde yer yüzü.
Algılanamayan bir zaman aralığında tüm duygular bir elektrik akımında buluştu.
Cızırtı sesleri, güzel günler, anılardan sıyrılıp gelen o hoş duygu.
Durmak bilmeyen bir akım
Kırılgan ve durmadan.
Farkında bunun
Bir damla su, her şeyi mahvedebilir.
yaşadığı sürece akıyor.
Bir gün bir şey oldu.
O gün
Bir damla su ile buluştuğunda
Dumanlar çıkarttı devre, duygular daha hırçın daha hırslı akmaya başladı.
Alınan zarar durmak bilmeyen bir çabayla düzeltilmeye çalışılıyordu.
Acı çeken devre kaç kez çırpanacak.
Sanki
Tüm insanlık çepeçevre izlemekte.
Sessizliği tercih etmişti.
O elektrik devresi sisli ve soğuk bir gecede can verdi.
Bir gece 4 geçe.
yeni bir yolculuğa çıkma vakti geldi artık.
Sevgilim, kırmızı bulutlar boyuyor yolları.
Delilercesine yağan bir yağmurla konuşuyor kuşlar.
Sokak lambalarını anımsıyor ışık hüzmeleri.
Ben ise bakıyorum onlara neredeyim anlamak için.
Bir yaz gecesi anlamaya çalışıyordum seni de.
Saatler, dakikalar, saniyeler.
Mükemmel bir uyum içinde parçalanan sevinç.
Yaşanan anlar, güz yaz ve bahar günleri.
Her an her şey yaşanabilirmiş gibi.
Gece 4 te bir sokakta yürüyedurdum.
Duraklatan geçmiş mi yoksa bilinmeyen bir diken mi ayağmın altına batan.
İnanın bilmiyorum.
Tek bildiğim ayaklarımın altında bir yol ve bitmeyecekmiş gibi görünen bir zaman.
Bunları bildiğime emin miyim.
Bir gün güneş doğmazsa eğer gidin ve söyleyin.
Biz vardık, öldürdük ve ölümsüz olmak istedik
Hiçbir şey olamadık.
29ocak2023
- Güneşigöreceğiz
Uyuyanlarla dolu dünyamda
Her şey silinecek
senin dinin olacağım
Senin tek sonsuz idealin
I
Yavaşça karanlıkta sürünüyoruz
O
Baştan çıkarıcı gece tarafından yutuldu
Çoktan
Meşalem yandı
II
III
Ve
Ona ait
Hiçbir şey kalmadı.
Hayır, yapma, insanlık bitmiş.
Bugün ben de insanlık gibi biteceğim, elimde bir fidan, geleceğe asla bırakamayacağım hislerim bir elimde.
Ben yüksek yerlerden, kendi hayallerinde kaybolmuş noktalara bakıyorum.
Nokta nokta, siyah zeytinler.
Bir denizde uzaklara açıldınız mı siz?
Hayır, ya insanlık bitmiş dediniz mi
bakarak
küçük insanlara.
Bir elektrik devresinde akım olup akıp gittiniz mi hiç,
duygularınız çarpıştı mı
bulunulmaması gereken konumlarda.
Hayır ya, insanlık tamamen bitmiş.
anılar ve yapılanlar
silinip gitmiş.
Şimdi ben ıssız bir sokak köşesinde rüzgarı kesen binaların arasında oturuyorum.
Hayatın bu evresi sancılı bir kıvranış
Veya
gözlerimden tüm renkler akıp giderken gördüğüm bir düş.
Farklı konumlarda geçen vakitler.
Geri getirmeyecekti hiçbir şey
yaşananları ve kaybolan aşkları.
Şimdi
anılar ve ben.
Üşürken, yolların arasından geçiyoruz.
Ve sanki şehri uyandırmamak için
parmak uçlarımızda yürüyoruz.
Terk edilmiş yerleri keşfetmek istiyorum
Terk edilmiş yerlerde gezinmek istiyorum. Terk edilmiş yerler terk edilmiş insanlara benzer. Simaları bilinmeden geçip gider. İnsanlar var bu terk edilmiş duvarlarda. Soyulan duvarlar, akıyor boyalar ve anılar. Akıyor yanından geçip gittiğin bir yaşam daha. Terk edilmiş duvarlarda. Anılar küflenmiş, bozulmuş. bakılmıyor fotoğraflara. Her karede terk edilmişliğin izleri. sen Göz gezdiriyorsun fotoğraflarda. Bir çift insan.
